W mieśćie Pu’er, położonym w chińskiej prowincji Yunnan, na ponad 50 tysiącach hektarów rośnie jedna z najbardziej aromatycznych i lubianych odmian kawy – arabika.
Pierwsze ziarna trafiły tu ponad 100 lat temu, a masową produkcję rozpoczęto w 1988 roku.
Miasto, szczycące się niezwykle wysokim (74,59) procentem zalesienia i obfitymi zasobami naturalnymi, uznawane jest za chińską stolicą kawy.
W 2020 roku obszary plantacji kawy w Pu’er City osiągnęły powierzchnię 51 733,33 ha, co stanowi 48,8 procent całkowitych krajowych upraw, a produkcja ziaren kawy osiągnęła 58 600 ton – 80 procent całej produkcji kawy w Chinach.
Ted Lingle, były dyrektor wykonawczy Specialty Coffee Association of America (SCAA), stwierdził, że kawa z Pu’er jest jedną z najlepszych kaw na świecie, mocną, pachnącą i bogatą w tłuszcze.
Lingle, który w 2015 roku został zaproszony jako starszy konsultant Yunnan International Coffee Exchange, lubi kawę Pu’er i często podkreśla, że kawa znalazła „nowy dom” w Chinach.
W ostatnich latach kawa Pu’er zdobywa coraz większe uznanie branży kawowej w kraju i za granicą. Miasto zostało wskazane jako lokalizacja kluczowego krajowego laboratorium kawy i bazy hodowlanej nasion drobnoziarnistej kawy Yunnan, oraz wielu innych instytucji badawczych.
Jak dotąd ponad 20 000 hektarów plantacji kawy w Pu’er City otrzymało certyfikat 4C. Ponad 6 666,67 hektarów upraw otrzymało C.A.F.E. Ponad 1333,33 ha obszarów uprawnych uzyskało certyfikaty Rainforest Alliance i UTZ.
We wrześniu 2020 r. kawa Pu’er została formalnie włączona do pierwszej partii produktów na liście ochronnej umowy o oznaczeniach geograficznych Chiny-UE.
Czerwone zdrowie
Miasto Pu’er znane jest w Polsce jako kolebka czerwonej herbaty, uprawianej w Chinach od ponad 1700 lat. Pochodzi z tej samej rośliny co herbata czarna, ale różni się od niej tym, że zostaje poddana dodatkowemu procesowi fermentacji. Ma ona smak bardziej gorzki niż czarna, przez co w krajach europejskich często dodaje się do niej aromaty, aby go złagodzić – najczęściej cytrynowy.
Czerwoną herbatę pija się zwłaszcza w krajach wschodniej Azji. Istnieje 10 kategorii jakościowych tej herbaty (od pierwszej – najwyższej do dziesiątej – najniższej). Stopień na skali określa pochodzenie liści i ich jakość, sposób ich przetworzenia i przechowywania.
Istnieją dwa rodzaje herbaty Pu-erh – Sheng oraz Shu. Różnią się one produkcją.
Pu-erh Sheng poddawany jest naturalnemu starzeniu poprzez leżakowanie herbaty. Proces ten może trwać nawet kilkadziesiąt lat.
Natomiast Pu-erh Shu poddawany jest procesowi postarzania zwanemu wodui. Polega on na poddaniu herbaty procesom fermentacji za pomocą drobnoustrojów i szlachetnych grzybów, które rozwijają się poprzez poddanie herbaty działaniu pary wodnej oraz podwyższonej temperatury przez co herbata w smaku jest podobna do dojrzałych Pu-erhów Sheng.
Pu-erh Shu może być spożywany natychmiast po przeprowadzeniu „wodui”, ale może również być pozostawiony do wieloletniego leżakowania podobnie jak Pu-erh Sheng. Obie wersje często można spotkać w formie prasowanej.
