Jeżeli jeszcze nie zdecydowałeś, dokąd pojechać na wakacje, Hohhot, stolica Autonomicznego Regionu Mongolii Wewnętrznej w północnych Chinach, może być jedną z ciekawych opcji.
Hohhot znajduje się około 500 km na północny zachód od Pekinu, stolicy Chin. Podróż pociągiem dużych prędkości z Pekinu do Hohhot trwa zwykle 2 i pół godziny, a lotem półtorej godziny.
Otoczone wspaniałymi górami Daqing i położone w górnej dolinie rzeki Dahei, Hohhot jest miastem otulonym przyrodą. Jako stolica Mongolii Wewnętrznej jest uważana za centrum polityczne i kulturalne regionu. Jego mongolska nazwa Kuku-Khoto oznacza „Zielone Miasto”, ponieważ jest to jeden z niewielu obszarów miejskich całkowicie otoczonych przez nefrytowe łąki. Mając przed sobą rozległe trawiaste równiny, niekończące się szafirowe niebo i otaczające świątynie miasta, łatwo zrozumieć, dlaczego zdobyło tak prestiżowy tytuł.
Historia miasta rozpoczęła się w 1557 roku, kiedy Altan Khan, przywódca podgrupy mongolskiej znanej jako Tümeds, rozpoczął budowę świątyni Dazhao.
W XVII wieku dwór dynastii Ming zmienił nazwę miasta na Guihua, czyli „Powrót do cywilizacji” i zachęcił chińskich rolników do osiedlania się tutaj. Miasto rosło jako przygraniczne centrum handlowe, a także religijne centrum buddyzmu tybetańskiego, a bogate żyzne równiny pozwalały dobrze prosperować miejscowym rolnikom.
W 1954 miasto zostało przemianowane na Hohhot.
Dzięki umiarkowanej pogodzie miasto stało się popularnym letnim miejscem wypoczynku dla krajowych turystów i stanowi bramę do pobliskich łąk Xilamuren. Znajdują się one około 100 kilometrów od Hohhot i są czasami określane jako Zhaohe Grasslands. Te pozornie niekończące się równiny olśniewają bujną zieloną trawą i wielokolorowymi kwiatami, co czyni je idealnym miejscem na wędrówki i relaks.
Miasto wielu kultur i religii
Świątynia Dazhao została ukończona w 1579 roku i jest najstarszym buddyjskim klasztorem w mieście. W jego obrębie centralną scenę zajmuje świątynia poświęcona cesarzowi Kangxi z dynastii Qing (1644-1912), otoczona malowidłami ściennymi upamiętniającymi jego wizytę. Znajduje się tu spektakularny, wysoki na 2,5 metra srebrny posąg Buddy Siakjamuniego. Jest uważany za jeden z Trzech Skarbów świątyni, obok malowideł ściennych i złotych filarów po obu stronach posągu, które są pięknie wygrawerowane rzeźbami smoków.
Zaledwie 100 metrów od świątyni Dazhao znajduje się Pałac Xilituzhao, największa świątynia buddyjska w Hohhot. Termin „xilitu” oznacza „świętą siedzibę” w języku mongolskim, ponieważ był to i nadal jest jednym z najważniejszych miejsc kultu w Mongolii Wewnętrznej. Został zbudowany za czasów dynastii Ming na cześć trzeciego i czwartego Dalajlamy.
Oprócz buddyjskich świątyń się tu mnóstwo muzułmańskich, katolickich i chrześcijańskich miejsc kultu. Najważniejszym z nich jest Wielki Meczet, który został założony w czasach dynastii Qing. Dzięki szykownym dachom w stylu pagody i ozdobnym arabskim oknom meczet stanowi unikalną mieszankę tradycyjnych chińskich i środkowoazjatyckich elementów architektonicznych. Ze szczytu 15-metrowego minaretu widać zapierającą dech panoramę całego miasta.
Piękność ze stepów
10 mil na południe od Hohhot znajduje się Grobowiec Zhaojun, uważany za jedną z najwspanialszych atrakcji w Mongolii Wewnętrznej. Jest to miejsce ostatniego spoczynku Wang Zhaojun, prześlicznej dworki cesarza Hana, która w 33 r p.n.e. wyszła za mąż za wodza Hunów o imieniu Huhanye.
Chińska legenda mówi o Czterech Wielkich Pięknościach – czterech kobietach pochodzących z różnych dynastii, które były tak oszałamiająco piękne, że gdy się pojawiały, świat zastygał w zachwycie. Na widok pięknej Xi Shi ryby topiły się w wodzie, w towarzystwie uroczej Diao Chan księżyc wpadał w zaćmienie, a kwitnące kwiaty więdły ze wstydu przy zmysłowej Yang Guifei. Według tej legendy, na widok Wang Zhaojun ptaki w locie spadały z nieba, zapominając poruszać skrzydłami. Wang Zhaojun urodziła się ponad 2000 lat temu, za czasów Zachodniej Dynastii Han. Oprócz urzekającego wyglądu, znała się również na tekstach klasycznych, miała talent artystyczny i z biegiem czasu, zgodnie z ówczesną tradycją, trafiła na cesarski dwór jako kandydatka na konkubinę władcy. W tamtym czasie cesarz dobierał sobie oblubienice w oparciu ich portrety, malowane przez przekupnych nadwornych malarzy, którzy za pieniądze upiększali kandydatki. Wang nie chciała dać łapówki, zatem portrecista na złość oszpecił jej portret. Cesarz, widząc szkaradę, nie wybrał jej dla siebie.
Czas płynął, Chiny zaangażowały się w krwawą wojnę z północnym plemieniem. Po miesiącach rozlewu krwi cesarz i wódz plemienia w końcu zgodzili się rozwiązać konflikt poprzez zawarcie układu małżeńskiego. Wódz upierał się, że w grę wchodzi jedynie córka cesarza, lecz ten nie był skory rozstawać się ze swoją cenną księżniczką. Nakazał doradcom wybrać inną kobietę na jej miejsce. Urzędnicy przedstawili niepochlebny portret Wang do zatwierdzenia przez cesarza, a on tę propozycję nieroztropnie zatwierdził. Jakaż była jego rozpacz, kiedy Wang pojawiła się przed nim na pożegnanie przed wyjazdem na dalekie pastwiska! Oddał zachwycającą i delikatną dziewczynę na łaskę dzikiego wojownika. Jednak było już za późno na zmianę decyzji i Wang odjechała z cesarstwa, by nigdy już nie powrócić.
Znana z niezwykłej urody, inteligencji i dobroci przyczyniła się do dobrobytu i pokoju mieszkańców mongolskich stepów. Wódz był zachwycony, kiedy ją zobaczył, urzekła go jej dobroć i szlachetność. Od tej pory stosunki między jego ludem a Hanami uległy znacznej poprawie, a pokój zapanował na ponad pół wieku. Oddanie i odwaga ślicznej dziewczyny ocaliły niezliczoną ilość istnień ludzkich. Na jej cześć powstało setki pieśni, wierszy i malowideł, a sama Wang przeszła do historii jako jedna z Czterech Piękności Chin. Według niektórych przekazów ludowych Wang była niebiańską wróżką zesłaną z niebios, aby doprowadzić do pokoju między dwoma narodami. Lokalna legenda głosi, że nawet kiedy zimą cała trawa żółknie, trawa, która pokrywa grobowiec Wang Zhaojun, w cudowny sposób pozostaje zielona!
