Trzydzieści lat temu nadmorska prowincja Fujian i położony w głębi lądu, borykający się z surowym klimatem region Ningxia rozpoczęły pionierski program współpracy. Celem było wyeliminowanie ubóstwa oraz zmniejszenie przepaści rozwojowej między bogatym wschodem a mniej rozwiniętym zachodem Chin. Dziś to międzyprowincjalne partnerstwo stało się fundamentem długofalowej strategii dążenia do wspólnego dobrobytu oraz wzorcem docenianym przez ekspertów na całym świecie.
Symboliczną twarzą tej transformacji jest 64-letni Wang Guozhong z autonomicznego regionu Ningxia. Rolnik, który dorastał w rejonie Xihaigu – uznanym przez ONZ w latach 70. XX wieku za obszar niemal niesprzyjający osadnictwu ludzkiemu z powodu suszy i degradacji środowiska – dziś występuje jako główny aktor w kompleksie teatralnym „See Minning Drama Village”. Miasteczko Minning, utworzone w 1997 roku na pustynnych terenach w pobliżu stolicy regionu Yinchuan, wyrosło z wiejskiej osady liczącej 8 tysięcy mieszkańców do ponad 60-tysięcznego ośrodka. Współczesny rozwój opiera się tu na uprawie winorośli, grzybów, jagód goji, hodowli bydła oraz nowo powstałym sektorze turystyczno-kulturalnym.
Otwarty w lipcu kompleks teatralny wystawia dziennie ponad sto spektakli, w których lokalni mieszkańcy odgrywają własne historie wychodzenia z ubóstwa. Przedsięwzięcie to zapewniło pracę i stałe dochody około 2,5 tysiąca mieszkańców, dając im stabilizację zawodową bez konieczności migracji. Historia Wanga odzwierciedla szersze dane statystyczne: program współpracy wschód-zachód pomógł wydostać z ubóstwa 803 tysiące mieszkańców wsi. Od 1996 roku prowincja Fujian przekazała 7,68 miliarda juanów w formie pomocy bezpośredniej oraz skierowała do Ningxia ponad 1,6 tysiąca przedsiębiorstw, których realne inwestycje przekroczyły 100 miliardów juanów. Dziś w Ningxia działa stabilnie blisko 6 tysięcy firm z Fujian. Efektem tego partnerstwa jest wzrost PKB per capita w Ningxia z poziomu niecałych 21 miliardów juanów w 1996 roku do 78 tysięcy juanów w 2025 roku, co stanowi blisko 19-krotny wzrost.
Współpraca obu regionów ewoluuje w stronę modelu rynkowego i dwukierunkowej wymiany zasobów. Doskonałym przykładem jest sektor zielonej energii oraz infrastruktura danych: Ningxia dostarcza moce obliczeniowe dla rosnącego zapotrzebowania technologicznego Fujian, co pomaga odciążyć ograniczenia energetyczne na wschodzie i przekształca zasoby naturalne zachodu w nowe impulsy gospodarcze.
Model oparty na łączeniu kapitału i rynków ze wschodu z zasobami zachodu jest wdrażany w całym kraju.
Prowincje Jiangsu i Shaanxi przekształciły miasto Ankang w centrum produkcji pluszowych zabawek, gdzie ponad 800 firm generuje rocznie 10 miliardów juanów i daje zatrudnienie blisko 20 tysiącom osób. Z kolei prowincje Guangdong i Guizhou stworzyły „stolicę gitar” w powiecie Zheng’an, łącząc projektowanie w Makau, produkcję w Zheng’an oraz dystrybucję w Hengqin, co wygenerowało eksport na poziomie 248 milionów juanów w 2025 roku.
Handel produktami rolnymi przeszedł drogę od okazjonalnej sprzedaży charytatywnej do stałej integracji rynkowej, czego przykładem jest ponad 300 bezpośrednich punktów sprzedaży specjałów z prowincji Yunnan działających w Szanghaju.
Wraz z rozpoczęciem realizacji 15. Planu Pięcioletniego (2026–2030) Chiny podnoszą dotychczasowe doraźne programy wsparcia do rangi trwałego mechanizmu instytucjonalnego. Strategia zakłada utrzymanie długoterminowych par partnerstwa obejmujących 8 wschodnich jednostek szczebla prowincjonalnego i 10 zachodnich, a także łączenie rozwiniętych wschodnich powiatów z kluczowymi rejonami zachodnimi w celu rewitalizacji obszarów wiejskich. Doświadczenia te budzą rosnące zainteresowanie na arenie międzynarodowej. W lipcu Ningxia odwiedzili przedstawiciele i eksperci z ponad 50 krajów. Uczestnicy delegacji, w tym Ghulom Halimzoda, przewodniczący Socjalistycznej Partii Tadżykistanu, wskazywali, że kluczową inspiracją płynącą z chińskiego modelu jest nie tylko skala zainwestowanych środków, ale przede wszystkim ciągłość polityki, sprawność zarządcza w mobilizowaniu zasobów oraz nastawienie na realną poprawę warunków życia mieszkańców.
