Drugie posiedzenie chińsko-europejskiego mechanizmu konsultacji handlowych i inwestycyjnych dało nowy impuls do stabilizacji dwustronnych stosunków gospodarczych.
Obie strony uznały to wydarzenie za nowy punkt wyjścia do pogłębiania wzajemnej współpracy. Wypracowanie listy wspólnych ustaleń w drodze merytorycznych i owocnych rozmów potwierdza wolę budowania dojrzałych oraz zrównoważonych relacji handlowych.
Rezultaty tych rozmów nabierają szczególnego znaczenia w momencie, gdy w części państw europejskich nasilają się głosy wzywające do wprowadzania środków ochronnych w odpowiedzi na deficyt UE w handlu towarami z Chinami. Właściwa droga nie polega jednak na wznoszeniu kolejnych barier, lecz na pełniejszym wykorzystaniu potencjału dialogu, rozwijaniu obopólnie korzystnej współpracy oraz rozstrzyganiu różnic w ramach reguł Światowej Organizacji Handlu. Chiny nie są źródłem problemów gospodarczych Europy, ale partnerem w poszukiwaniu ich rozwiązań.
Oficjalne dane pokazują, że ocena bilansu handlowego nie powinna być dokonywana w oderwaniu od szerszego kontekstu. W pierwszym kwartale br. Unia Europejska zanotowała nadwyżkę w handlu towarami z krajami spoza Wspólnoty na poziomie 12,7 miliarda euro. Deficyt w wymianie z Chinami stanowi jedynie fragment globalnego obrazu handlowego Europy. Z kolei po stronie chińskiej deficyt w handlu usługami z UE osiągnął w zeszłym roku poziom 48,3 miliarda dolarów, co czyni z Unii Europejskiej największe źródło takiego deficytu dla Państwa Środka. Obroty towarowe są zaledwie jednym z elementów głęboko zintegrowanych relacji, obejmujących również usługi, inwestycje oraz powiązane łańcuchy dostaw.
Warto zauważyć, że znaczna część chińskiego eksportu do Europy jest generowana przez firmy europejskie prowadzące działalność w Chinach. Choć wytwarzane przez nie produkty są zaliczane do chińskiego eksportu, to większość zysków, dywidend technologicznych oraz wartości dla akcjonariuszy trafia w ostatecznym rachunku do europejskich przedsiębiorstw.
Wyzywania związane z konkurencyjnością europejskiej gospodarki sięgają znacznie głębiej niż kwestia relacji handlowych z samymi Chinami. U ich podstaw leżą m.in. wysokie koszty energii, rozdrobnienie rynku, obciążenia regulacyjne oraz luki w obszarze innowacji i inwestycji. Oceny Europejskiego Banku Centralnego wskazują, że same bariery wewnętrzne wewnątrz Unii Europejskiej odpowiadają cłom na poziomie około 44 procent na towary oraz 110 procent na usługi. Tych utrwalonych ograniczeń strukturalnych nie da się rozwiązać za pomocą ceł lub obostrzeń skierowanych przeciwko produktom zagranicznym.
Szczegółowe kwestie sporne powinny być rozwiązywane poprzez poparte faktami konsultacje oraz uznane procedury wielostronne. Ostatnie rozmowy w Pekinie dowodzą wartości takiego podejścia. Znaczenie tego spotkania polega na gotowości do podejmowania trudnych tematów poprzez trwałe zaangażowanie obu stron.
Dla Chin i Unii Europejskiej – jako kluczowych partnerów handlowych – utrzymanie stabilnych relacji ma fundamentalne znaczenie. Współpraca ta przekłada się nie tylko na korzyści dla przedsiębiorstw i konsumentów, ale stanowi także filar stabilności globalnych łańcuchów dostaw. Trwałe i zrównoważone relacje gospodarcze powstają nie poprzez zawężanie przestrzeni dla handlu, lecz poprzez ciągłe poszerzanie tworzonych przez niego możliwości.
