Pirografia tykwy w mieście Zaozhuang w prowincji Shandong we wschodnich Chinach przyciąga coraz więcej uwagi, ciesząc się rosnącym powodzeniem zarówno w kraju, jak i za granicami Chin.
Jako typowe niematerialne dziedzictwo kulturowe Państwa Środka, pirografia tykwy wywodzi się z czasów dynastii Han (202 p.n.e. – 220 ne) i rozkwitła w czasach dynastii Qing (1644-1911).
W lokalnym studiu Wanga Chao, spadkobiercy niematerialnego dziedzictwa kulturowego w Zaozhuang, tykwy butelkowe o różnych kształtach i rozmiarach mają swoje królestwo, a Wang wypala na nich realistyczne postacie, rośliny, zwierzęta i owady, używając lutownicy jako pióra i ognia jako atramentu .
Unikalna metoda tworzenia wzorów pirografii na tykwie sprawia, że tych dzieł sztuki nie można skopiować, co zwiększa ich dodatkową atrakcyjność dla jej miłośników.
Czym jest pirografia?
Źródłosłów dość łatwo odnaleźć w połączeniu greckich słów pyr (ogień) i graphos (napis, znak), a samych źródeł tego zajęcia w jednej z pierwszych metod wytwarzania ozdobnych materiałów, czyli drzeworytnictwie. Z czasem do wytwarzania ciekawych motywów używano rozgrzanych metalowych rylców, które zostawiały w materiale (używano także skór zwierzęcych) ciemniejsze smugi. W takiej formie było znane już w starożytnym Egipcie i dawnych kulturach afrykańskich, a doczekało dopracowania technologicznego i zyskało dużą popularność w Chinach epoki dynastii Han.
