Ekologiczny Kunming. Działania na rzecz ochrony terenów podmokłych

Prowincja Yunnan w południowo-zachodnich Chinach poczyniła w ostatnich latach znaczne postępy w zakresie ochrony terenów podmokłych w Kunming.

W 2003 roku Kunming przyjął plan mający na celu ekologiczną ochronę środowiska i kompleksowe zarządzanie ekosystemem mokradeł w okolicy jeziora Dianchi.

Do 2020 r. łączna powierzchnia terenów podmokłych wynosiła 62 403,27 ha.

W tym okresie wybudowano samowystarczalny pas ekologiczny o szerokości 200 metrów, zajmujący powierzchnię 33,3 km2, z czego ponad 80 procent pokrywała roślinność.

Poprawiający się ekosystem jeziora Dianchi przyniósł również korzyści różnorodności biologicznej regionu, przy czym liczba gatunków roślin wzrosła z 232 do 303, a także powróciły niektóre ryby i ptaki wędrowne.

Kunming będzie gospodarzem 15. Konferencji Stron Konwencji o różnorodności biologicznej, zaplanowanej na październik, podczas której obszar Baofeng na terenach podmokłych Dianchi zostanie zaprezentowany.

Bezcenne mokradła

Obszary podmokłe nazywane są trafnie „nerkami ekosystemu”, ponieważ oczyszczają przepływającą przez nie wodę. Ich znaczenie filtracyjne jest szczególnie duże w krajobrazie rolniczym, gdzie akumulują biogeny pochodzenia rolniczego. Torfowiska magazynują również olbrzymie ilości wody – pochłaniając ją w okresach deszczowych i uwalniając w okresie deficytu, łagodzą w ten sposób skalę powodzi i susz. Imponująca jest także ich zdolność do akumulacji węgla – istotna w ograniczaniu zmian klimatycznych. Naturalne mokradła jako ekosystemy, cechują się ogromną bioróżnorodnością roślin i zwierząt. Są domem dla licznych gatunków bezkręgowców, ryb, płazów, gadów i ssaków. To także niezwykle ważne miejsce żerowania i rozrodu wielu ptaków oraz nieodłączny element ich corocznych migracji.

Mokradła Dianchi wniosły istotny wkład w ochronę wód, bioróżnorodność i lokalny rozwój gospodarczy w Kunming.

Człowiek dla klimatu

Konwencja o różnorodności biologicznej została zainspirowana rosnącym zaangażowaniem społeczności światowej w zrównoważony rozwój. Stanowi milowy krok naprzód w ochronie różnorodności biologicznej, zrównoważonym użytkowaniu jej składników i sprawiedliwym podziale korzyści wynikających z wykorzystania zasobów naturalnych.

Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu jest międzynarodową umową określającą założenia międzynarodowej współpracy dotyczącej ograniczenia emisji gazów cieplarnianych odpowiedzialnych za zjawisko globalnego ocieplenia. Konwencja podpisana została podczas Konferencji Narodów Zjednoczonych na temat Środowiska i Rozwoju, popularnie zwanej Szczytem Ziemi w 1992 w Rio de Janeiro.

Początkowo konwencja nie zawierała jakichkolwiek wiążących nakazów dotyczących ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Z czasem ustanowiono odpowiednie protokoły wprowadzające limity emisji. Najważniejszym jest protokół z Kioto z 1997 r., obecnie znany bardziej niż sama konwencja.

Umowa została podpisana 9 maja 1992, a w życie weszła 21 marca 1994, stronami jest 197 państw

Pomimo nieustannych wysiłków bioróżnorodność pogarsza się na całym świecie i przewiduje się, że ta tendencja będzie rosnąć. 15. Konferencja ONZ na temat różnorodności biologicznej zbierze rządy z całego świata w celu uzgodnienia nowego zestawu celów dla przyrody na następną dekadę. Ramy określają ambitny plan wdrożenia szeroko zakrojonych działań mających na celu zmianę relacji społeczeństwa z różnorodnością biologiczną oraz zapewnienie, że do 2050 r. spełniona zostanie wspólna wizja życia w harmonii z naturą.


BRInfo

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *